atelier MAINart

Harry werd geboren in Amsterdam in 1946. Hij bleek op jonge leeftijd al duidelijk talent voor tekenen te hebben en mocht toen lessen gaan volgen in het Van Nispenhuis. Toen hij 14 jaar oud was begon hij met een opleiding in de Reclame bij de privé-school REX. Zijn wens om naar de Rijksacademie te gaan ging helaas niet in vervulling want zijn leven kreeg, na het werken bij reclamestudio Godart, een meer commerciële invulling.

Naast zijn werk volgde hij lessen bij stichting De Werkschuit en in het atelier van het Van Goghmuseum. Daar werd zijn talent wederom gezien en kreeg hij het dringende advies naar de Rietveldacademie te gaan. Harry deed toelating en werd aangenomen in het studiejaar ‘78/’79. In 1983 rondde hij zijn studie af en schreef als een van de eersten een scriptie over De Jonge Italianen die net in die jaren furore aan het maken waren als neo-expressionisten en Trans-avantgarde. Het schilderen was weer terug en ook Harry heeft de penselen nooit weggedaan.

In 1993 begon hij, na de afsluiting van een nare periode in zijn leven, zoetjes aan het schilderen weer op te pakken. Voor De Nieuwe Stad ontwierp hij de antependia, voor het koor waar hij zelf in zong tekende hij de portretten van de dirigent en de componisten en met Karin Merx begon hij een serie over de absurditeit van de wereld waarin wij leven.

Harry werd tijdens zijn studie in het Van Goghmuseum geconfronteerd met vrouwen als Ageeth Scherphuis en andere feministische dames en had daar grote bewondering voor. Vanuit deze bewondering begon hij de serie Vrouwen. Deze serie had hij deels in schets gereed in de jaren negentig, maar door een fulltime baan was het niet mogelijk deze schilderijen verder uit te werken. Eind jaren negentig kon hij nog een vervolg aan zijn studie toevoegen door lessen bij Henk Huig aan de Rietveld Academie. Deze lessen waren er speciaal voor mensen die het klassieke schilderen wilden leren en voor hen die al vergevorderd dan wel afgestudeerd waren.

De afgelopen jaren heeft Harry beetje bij beetje zijn serie geschilderd, waarbij hij gebruik gemaakt heeft van de klassieke schildertechniek, met dien verstande dat het hem absoluut niet gaat om een fotografische weergave van de werkelijkheid ook al zijn de werken figuratief.

De schilderijen laten vrouwen zien die zich of verdedigen, belaagd worden, angstig zijn dan wel desperaat. De basis van zijn inspiratie lag dus al in het feminisme dat hij meekreeg in het Van Gogh. Later zijn daar actualiteiten aan te pas gekomen, zoals zijn ‘stop agressie tegen vrouwen’ dat samenviel met de actie van Amnesty. De vijf vrouwen die in angst verkeren is geïnspireerd door een theaterstuk en de vrouw die zich verdedigd door de zelfverdedigingstraining die wij samen volgde toen we in de Bijlmer woonden.

Alle modellen en de semantiek waarin hij ze geplaatst heeft zijn fantasie. Hij heeft geen model gehad dat voor hem poseerde. Daar zit voor Harry, naast de thematiek, dan ook de uitdaging. Voor hem is uiteindelijk het gevecht met de materie, het proces van het schilderen het belangrijkste aspect.

(De originele film heeft muziek, deze muziek is vanwege copyrights verwijderd)

Nu hij deze serie heeft afgerond en de techniek van het klassieke schilderen heeft gebruikt, is hij begonnen met een nieuw werk. Hij wil nu weer terug naar een meer expressionistische bijna schetsmatige vormgeving en hij wil zich meer gaan toeleggen op beeldhouwen. Met trends in de kunst is hij niet bezig, hij gaat zijn eigen gang en kiest bewust zijn eigen weg.

Per april van dit jaar is hij met met prepensioen gegaan en heeft hij de tijd gekregen zich met zijn allereerste passie bezig te houden. In de toekomst zullen we nog voldoende werk van Harry gaan zien. Op Harry’s website staan meerdere werken, in allerlei stijlen en waarbij hij gebruik heeft gemaakt van verschillende technieken.