Vulvamonoloog

door: Anna M Vos

Het is KUT. Gruwelijk erger ik mij elke dag aan het foutief gebruik van het edele deelwoord VAGINA. De halve wereldbevolking bezit er een; die holle ONZICHTBARE buis waar de man, als hij de kans krijgt of neemt, zijn – in het laatste geval onedele – deel in stopt. De buis waar maandelijks, gedurende de vruchtbare jaren van de eigenaresse die eromheen gebouwd is, afbraakresten door naar buiten worden gevoerd en al dan niet enkele malen in een heel leven een nieuw mens door naar buiten wordt geperst.
Met de opgang van de bimbo-cultuur met haar brazilian wax en de daarmee gepaard gaande continue display van de vrouwelijke delen moest er blijkbaar toch enig niveau gehandhaafd worden in de woordkeus en hebben enkele nitwitten gedacht dat het netjes was om het vrouwelijk deel over de kam van haar inwendige essentie te scheren. De nu vol in het zicht zijnde schaamheuvel met daaronder de bekorende dubbele lippen heten nu opeens naar het deel dat daar weer onder verborgen zit. Een onderzoeksjournaliste krijgt een volledige ‘vaginaplastiek’ aangeraden, Matthijs van Nieuwkerk spreekt om origineel te zijn van vagijn (aarrghhh), kleine meisjes krijgen door hun moeders aangeleerd dat ze plassen uit hun vaginaatje.
Ik vind dat KUT. Er is namelijk een prachtig legitiem woord voor het deel dat nu foutief wordt aangeduid met vagina, die slechts een onderdeel van het geheel is. VULVA, dames en heren, het hele uitwendige deel heet vulva. Flamoes, poes, poesje, kut, pruim, voorbips; er zijn vele varianten, maar de officiële Latijnse benaming is vulva. Dat zo’n mooi woord voor iets dat wij allen (menen te) bezitten zo hardnekkig wordt verzwegen kan alleen maar duiden op een onafgemaakte evrouwcipatie.
Het is dus VULVA. Zusters, zegt het voort

http://annamvos.nl/30/2007-09-06/Vulvamonoloog